balletjes pluis

bennie

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat mijn konijntjes heel belangrijk voor mij zijn. Door de jaren heen heb ik er al een aantal gehad, maar mijn twee meest recente kameraadjes zijn Bennie en Izzy. Bennie zag ik voor het eerst in de opvang toen hij nog als Piepsqueek door het leven ging. Eigenlijk was ik naar de opvang gekomen om twee andere konijntjes te bezichtigen, maar deze jongen – een flink konijn, met een forse kop waardoor hij altijd een beetje chagrijnig kijkt – had spontaan mijn hart gestolen. Een week later mocht deze meneer dan ook met mij mee naar huis. Hoge verwachtingen had ik niet. Mijn vorige konijnen vonden knuffelen namelijk niet bijster interessant en dat had ik allang geaccepteerd. Bennie bleek echter een gigantische knuffelbeer te zijn, want de tweede dag hing hij al bij mij op schoot. En dat is sindsdien gelukkig niet verandert. Hij vindt het heerlijk om over zijn kop gekriebelt te worden en als ik dan even vergeet te aaien krijg ik een vriendelijke duw tegen mijn hand om te vragen of ik toch nog maar even door wil gaan. Wat een lieverd! Maar Bennie – die zo van aandacht houdt – de hele dag alleen thuis was toch wel erg sneu. Daarom moest er maar snel een leuk vriendinnetje komen.

izzyNa een iets minder leuke operatie, waardoor Bennie nu een je-weet-wel-konijn is (zoals mijn moeder het zo mooi omschrijft), mocht hij bij de opvang op date met de charmante Izzy. Een mooie donkere, jonge dame; welke man wordt daar nou niet blij van? Gelukkig klikte het inderdaad goed en na een week mocht ik beide mee naar huis nemen. Dat was wel even wennen. Izzy en ik konden in het begin niet zo goed met elkaar overweg. Waar Bennie de tweede dag op schoot zat, kreeg ik van Izzy de tweede dag een flinke beet in mijn hand. Niet omdat ze het nou echt zo kwaad bedoelde, maar gewoon omdat ze niet wist wat ze met mij aanmoest. En ik, op mijn beurt, wist niet zo goed wat ik met haar moest. Wat een hyperactieve stuiterbal. Het is maar goed dat ze mij allang ingepakt had met haar charme, want leuk zijn kan ze zeker, anders had ik haar allang teruggebracht naar de opvang.

Gelukkig hield het bijten in mijn handen vrij snel op en na de nodige aanpassingen aan het hok (meer ruimte en een zandbak) kan madame haar energie beter kwijt waardoor wij een stuk beter door één deur kunnen. Het heeft even geduurd, maar ik denk dat wij elkaar nu redelijk begrijpen. Soms komt ze er zelfs even bijzitten als ik met Bennie aan het knuffelen ben. En anders loopt ze lekker te snuffelen, springt ze op en van het dak van het nachthok, of is ze de rest van het hok onveilig aan het maken. Vervelen doe ik me in ieder geval niet met deze twee.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: