dweilen met de kraan open

stevigeschoenen

Ik sta momenteel niet altijd even sterk in mijn schoenen en daardoor is de kans op regen binnen regelmatig net zo groot als buiten. Dat ik deze week sowieso al niet vooruit te branden ben, is daarbij niet echt een helpende factor. Natuurlijk besluit konijn Bennie dat dit een uitstekende dag is om te stoppen met eten. Onder het motto: dat kan er ook nog wel bij. Nou, eigenlijk niet dus. Dat spreekwoord over druppels en overlopende emmers is bij hem niet bekend, en anders heeft hij er toch zeker maling aan. Een paar uur later zitten we dus met zijn tweeën bij de dierenarts, want dat meneer niet wilt eten is mij werkelijk nog nooit gebeurd.

Alsof zo’n dierenarts bezoek al niet erg genoeg is, blijk ik vanuit de wachtkamer mee te kunnen gaan genieten van een meneer die zijn kat moet laten inslapen. Afijn, zit ik daar dus met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel, want huisdieren zijn voor mij als familie en het in laten slapen van mijn dametje Pippa staat me nog helder voor ogen. Arme man, denk ik nog, hij zal het ook wel zwaar hebben. Met een schuin oog kijk ik naar Bennie, die als een vaatdoek in het reismandje ligt te hijgen van de spanning, en druk hem nog even op het hart dat hij zich niks in zijn hoofd moet halen en dat hij toch echt gewoon weer mee naar huis gaat zometeen.

Overigens schijnt het heengaan van de kat mij op het moment meer te doen dan de eigenaar. Voor zover ik kan horen staat meneer vrolijk te kwebbelen met de dierenarts. Ik zit nog steeds tranen weg te slikken en zoek dan toch maar afleiding bij een spelletje op mijn telefoon. Inmiddels is de kat ergens anders aan zijn tiende leven begonnen en wenst de dierenarts de man veel sterkte met zijn verlies. “Och, dat zal wel lukken,” zegt ie. Kan iemand mij dan even komen troosten, denk ik. Wie zijn kat is het nou eigenlijk?

Bennie heeft gelukkig niets ernstig onder de leden, althans niets detecteerbaars, en we worden met een flesje pijnstillers en een zakje dwangvoeding (joepie) weer naar huis gestuurd. De versterkende troepen (wat moet een mens zonder moeder) zijn inmiddels ook al onderweg. Zul je net zien dat die flapdrol begint te eten als mama binnenkomt. Nou, hij is mooi niet de leukste thuis. Gelukkig wil je zo’n lief snoetje een hoop vergeven … zolang dat snoetje dan maar wel blijft eten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: